بی تو به این زمین وزمان احتیاج نیست.

وقتی نفس نمانده به جان احتیاج نیست.

                          این خانه سوت و کور شودبا نبودنت.

فصل بهارحرف خزان احتیاج نیست.

یک کوچه ویک نگاه تاروکم سو.

مسمار درو   غلاف  و تیغ  بازو.

حق دارد اگرکه مادرم می گیرد.

یک دست به دیوارو یکی بر پهلو.

با توای دوست نشستن زیباست.

دیده بر روی تو بستن زیباست.

با تو ای مالک رویایی من.

دوستی را نشکستن زیباست.

گر پسندی تو بدامت ما را.

از چنین دام نجستن زیباست.

داشتن مهر تو تنها کافیست.

دست و دل از همه شستن زیباست.

به همه جاه و جلالت سوگند.

از دل خاک توروستن زیباست.

یوسفا عهدفقط بستن نیست.

عهد بستن نشکستن زیباست.

دروغ مثل برف است که هرچه ان را بغلطانی بزرگتر میشود

انچه در روابط انسانی تفاوت ایجاد میکند گفتها نیست بلکه نحوه بیان است

پیوسته زمن کشیده دامن دل دوست.

فارغ زمن سوخته خرمن دل دوست.

گر عمر وفا کند من از تو دل خویش.

فارغ تر از ان کنم که از من دل خویش.

ابو سعید ابوالخیر

دیدی ای دل که غم یار دگر باره چکرد.

چون بشد دلبر وبا یار وفادار چه کرد.

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر.

وه که با خرمن مجنون دل افکار چه کرد.

در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبریست.

ور نه هر گپری به پیری میشود پرهیزکار.